Op een gegeven moment begonnen er ook stratenmakers bestrating op te breken om die vervolgens – zonder dat er kabels werden gelegd – weer dicht te maken. Op het eerste gezicht een merkwaardige vorm van werkverschaffing.
Bij nader inzien bleek dit niets te doen te hebben met bovengenoemde kabelleggers. Dit waren stratenmakers die door het Stadsdeel waren ingehuurd om de bestrating weer egaal te maken op de plaatsen waar in de loop van de tijd de straatstenen een eigen leven waren gaan leiden en regelmatig voor struikelpartijen zorgden.
